W Polsce LRC jest wydawany, po zdaniu egzaminu, przez Stanowisko Komunikacji Elektronicznej (UKE). Profil uprawnien certyfikatu, podczas gdy również profil wymogów egzaminacyjnych, jest nastawny przez dekret Ministra Infrastruktury. Aktualna na doba 1 stycznia 2009 roku klasa rozporządzenia pochodzi z dnia 4 listopada 2008 i została opublikowana w Dzienniku Ustaw z 2008 Nr 206 poz. 1290. Jedną z ważniejszych zmian, jakie wprowadza dekret, jest ustąpienie z wymogu odbycia szkolenia przedtem przystąpieniem do egzaminu na LRC.

Aktualny charakter wymogów egzaminacyjnych obejmuje:

• ogólną wiedza działania i obsługi podsystemów i urządzeń radiowych działających w systemie GMDSS,
• znajomość przepisów dotyczących łączności radiotelefonicznej na falach pośrednich, długich i ultrakrótkich,
• elementarną wiedza języka angielskiego w zakresie standardowych morskich zwrotów radiokomunikacyjnych.

Egzamin na certyfikat LRC obejmuje czwórka przedmioty:

• ogólna intelekt o systemie, podsystemach i urządzeniach radiowych GMDSS,
• obsługa urządzeń radiowych podstystemów GMDSS,
• regulaminy obowiązujące w służbie radiokomunikacyjnej morskiej,
• język angielski.

Egzamin z każdego przedmiotu składa się z 5-20 pytań egzaminacyjnych. Za każde sondowanie otrzymuje się 0-5 punktów. Ocenę pozytywną z przedmiotu egzaminacyjnego otrzymuje się po uzyskaniu co bynajmniej 60% maksymalnej liczby punktów. Ankieta jest zaliczony jeno po uzyskaniu ocen pozytywnych ze wszystkich przedmiotów. Po uzyskaniu oceny negatywnej z jakiegoś przedmiotu wolno konstatować o ankieta poprawkowy poniżej warunkiem, iż zaliczyło się co w żadnym wypadku jeden rzecz egzaminacyjny.

Egzamin jest przeprowadzany w formie testu wielokrotnego wyboru: do każdego z pytań podane są trzy odpowiedzi z których (co najmniej w teorii) dopiero co jedna jest prawidłowa. Często wszelako odpowiedzi różnią się niezwykle lekko, np. jednym słowem czy też cyfrą. Wszystkie pytania egzaminacyjne opublikowane są na stronach UKE.

Przypisy

Rozporządzenie Ministra Infrastruktury na stronach UKE.

Kategorie: Krótkofalarstwo • Żeglarstwo • Łączność na morzu

W Polsce LRC jest wydawany, po zdaniu egzaminu, przez Stanowisko Komunikacji Elektronicznej (UKE). Profil uprawnien certyfikatu, kiedy również charakter wymogów egzaminacyjnych, jest nastawny przez postanowienie Ministra Infrastruktury. Aktualna na dwadzieścia cztery godziny 1 stycznia 2009 roku typ rozporządzenia pochodzi z dnia 4 listopada 2008 i została opublikowana w Dzienniku Ustaw z 2008 Nr 206 poz. 1290. Jedną z ważniejszych zmian, jakie wprowadza postanowienie, jest ustąpienie z wymogu odbycia szkolenia zanim przystąpieniem do egzaminu na LRC.

Aktualny kierunek wymogów egzaminacyjnych obejmuje:

• ogólną wiedza działania i obsługi podsystemów i urządzeń radiowych działających w systemie GMDSS,
• znajomość przepisów dotyczących łączności radiotelefonicznej na falach pośrednich, długich i ultrakrótkich,
• elementarną wiedza języka angielskiego w zakresie standardowych morskich zwrotów radiokomunikacyjnych.

Egzamin na certyfikat LRC obejmuje kwartet przedmioty:

• ogólna intelekt o systemie, podsystemach i urządzeniach radiowych GMDSS,
• obsługa urządzeń radiowych podstystemów GMDSS,
• regulaminy obowiązujące w służbie radiokomunikacyjnej morskiej,
• język angielski.

Egzamin z każdego przedmiotu składa się z 5-20 pytań egzaminacyjnych. Za każde testowanie otrzymuje się 0-5 punktów. Ocenę pozytywną z przedmiotu egzaminacyjnego otrzymuje się po uzyskaniu co w żadnym razie 60% maksymalnej liczby punktów. Ankieta jest zaliczony jedynie po uzyskaniu ocen pozytywnych ze wszystkich przedmiotów. Po uzyskaniu oceny negatywnej z jakiegoś przedmiotu jest dozwolone sądzić o badanie poprawkowy poniżej warunkiem, iż zaliczyło się co bynajmniej jeden rzecz egzaminacyjny.

Egzamin jest przeprowadzany w formie testu wielokrotnego wyboru: do każdego z pytań podane są trzy odpowiedzi z których (co najmniej w teorii) przed chwilą jedna jest prawidłowa. Często tymczasem odpowiedzi różnią się wielce lekko, np. jednym słowem ewentualnie cyfrą. Wszystkie pytania egzaminacyjne opublikowane są na stronach UKE.

Przypisy

Rozporządzenie Ministra Infrastruktury na stronach UKE.

Kategorie: Krótkofalarstwo • Żeglarstwo • Łączność na morzu

Głosy spikerów, z którymi jest dozwolone spotykać się słuchając tych stacji radiowych, często są ogromnie zagadkowe: często są generowane komputerowo w pobliżu użyciu syntezatora głosu i mogą być czytane w wielu różnorodnych językach. średnio są to głosy żeńskie, przecież nieraz wolno podsłuchać dodatkowo głosy męskie albo chociażby dziecięce.

Uważa się, iż radiostacje te wykorzystuje się w charakterze jednostronnego kanału łączności ze szpiegami pracującymi na odległych zakonspirowanych placówkach. Ale małowartościowy z rządów państw, na terenie których pracują te radiostacje, nie potwierdził do tej pory oficjalnie tego faktu. W jednym przypadku szpiegowska działanie radiostacji nadającej liczby była przedmiotem sprawy sądowej w USA.

Część z radiostacji numerycznych pojawia się pilnie i właśnie samo pilnie milknie, jakkolwiek niektóre mają regularną “ramówkę”. Ich aktywność nasiliła się nieco na początku lat 90. XX wieku.

Zobacz też

• agent wywiadu
• alfabet fonetyczny NATO
• alfabet fonetyczny
• Echelon
• fale krótkie
• kryptografia
• stacja radiowa
• szpieg
• zimna wojna

Linki zewnętrzne

• Artykuł w Paranormalium święty stacjom numerycznym (są ponadto informacje o stacjach numerycznych nadających z terenu Polski)
• Strona poświęcona “number-stations”

Kategorie: Dywersja • Radiostacje • Szpiedzy • Wojska łączności • KrótkofalarstwoUkryta kategoria: Zalążki artykułów

Packet radiofonia jest ewidentnie wynalazkiem wśród radioamatorów i nie przed chwilą, bowiem pozwala na komunikowanie się ludzi w wybieg przystępny metodą „komputer-komputer” czy też okrężny, wykorzystując do tego węzły albo BBS-y, w których jest dozwolone pozostawić na przypadek list. Przekaz danych polega na ciągłej kontroli odbieranych pakietów, a w przypadku stwierdzenia błędów na wielokrotnym powtarzaniu przekazu, aż do uzyskania oczekiwanego efektu tudzież pełnej zgodności. W efekcie przekaz jest w całości pozbawiona błędów, a odebrany wpis jest lojalnie odzwierciedlony na maszynie odbiorcy. Wszelkie informacje, które mają stać się wysłane gromadzone są w TNC - Terminal Node Controller inaczej w kontrolerze (sprzętowym ewentualnie programowym) punktu węzłowego, po czym wysyłane w postaci pogrupowanej (w pakietach). Pakiety posiadają informację, która pozwoli przetestować azaliż w transmisji nie ma błędów, herb adresata na rzecz którego jest alokowany, herb stacji nadającej a, chyba że zachodzi taka pokup, oznaczoną trasę do adresata. Istnieją i ramki nieadresowane. Talia być może mieścić do 255 znaków i przesyłany jest z prędkościami 1200, 2400, 9600, 19200 bps i szybciej. Pakiety wysyłane są w niewielkich odstępach czasowych w celu uniknięcia kolizji z pakietami innych maszyn pracujących na tej samej częstotliwości.

Sieć zbudowana jest w oparciu o węzły połączone linkami. Na węzłach instalowane są porty użytkownika, skrzynki pocztowe BBS, programy do konferencji “convers” - wspominający chat, DX-clustry służące do wymiany informacji DX-owych, przemienniki APRS przekazujące miejsce stacji ruchomych, stacje pogodowe itp. Internet pakietowa na nieszczęście ulega stopniowej redukcji, w chwili obecnej internet działa głównie w okręgach SP6 (m.in. Wałbrzych, Jelenia Góra), SP9 (m.in. Gród podwawelski, Katowice i Tarnów) i SP7 (m.in. Kielce, Starachowice, Radom).

Znaki stacji automatycznych Packet Radiofonia w Polsce zaczynają się od prefiksu SR.

Sufiks często oznacza forma stacji, np.:

• SR6DWC, SR7DST - węzeł (digipeater)
• SR7BBS, SR9BKR - BBS
• SR7DXC, SR4DXC - Dx-Cluster
• SR7WXP - przystanek pogodowa
• SR9NRK - przemiennik APRS typu relay.

Często podobnie na rzecz stacji o wielu usługach, gatunek usługi rozróżnia się za pomocą tzw. SSID, np.:

• SR9ZAA - węzeł
  • SR9ZAA-8 - BBS
  • SR9ZAA-10 - furtka (AMPRNet Gateway)
  • SR9ZAA-12 - DX-Cluster
  • SR9ZAA-14 convers itp.

Linki zewnętrzne

• Sieć Packet Radiofonia w SP, spis przemienników cyfrowych
• Polish Packet Radiofonia Group
• Przykład transmisji Packet Radiofonia z szybkością 1200 bitów na sekundę. ?/i

Zobacz też

• AMPRNet
• Automatic Packet Reporting Organizm (APRS)
• Winlink

Kategoria: KrótkofalarstwoUkryta kategoria: Zalążki artykułów

Zawody krótkofalarskie rozgrywane są w dokładnie określonym czasie - od kilku do kilkudziesięciu godzin. Współpraca w nich polega na nawiązywaniu łączności radiowych z innymi uczestnikami i zgromadzeniu gdy największej liczby punktów naliczanych zgodnie z regulaminem zawodów. Zaliczane są przed chwilą bezbłędne łączności, w ciągu których wymieniane są raporty (słyszalność, jasność, zakres sygnału) podlegające po pewnym czasie (po zakończeniu zawodów) weryfikacji przez organizatora obok pomocy komputerowego programu sprawdzającego.

Zawodnicy klasyfikowani są w grupach, zależnie od rodzaju stacji:

• SO (single telefonistka) z jednym operatorem;
• MO (multi telefonistka) z wieloma operatorami;
• SB (single band) pracy na jednym paśmie;
• MB (multi band) pracy na wielu pasmach;
  • dozwolone są kombinacje: SOSB, MOSB, SOMB, MOMB;
• używanej mocy nadajnika.

Najpopularniejszymi zawodami międzynarodowymi są CQ WW DX Contest, uznane za nieoficjalne czempionat świata; rozgrywane są na telegrafii (CW) czy też na fonii (SSB). W każdej niezależnej turze bierze wkład nieco tysięcy krótkofalowców z całego świata.

Zawody krajowe organizowane są w celu umożliwienia doskonalenia technik operatorskich, a plus na rzecz uczczenia istotnych wydarzeń historycznych.

Przykładem zawodów krajowych jest NKP Contest rozgrywany na falach ultrakrótkich UKF i falach krótkich HF na rzecz upamiętnienia nawiązania pierwszej (6 grudnia 1925 r.) potwierdzonej kartą QSL łączności radiowej polskiego krótkofalowca Tadeusza Heftmana - TPAX ze stacją zagraniczną N-0PM.

Zawody krótkofalarskie są jedną z ważniejszych dziedzin amatorskiej radiokomunikacji. Cieszą się niezmiernie dużym zainteresowaniem. W Polsce uczestniczy w nich gromada ok. 1000 licencjonowanych nadawców. Wśród nich jest kilku radiooperatorów, których znaki wywoławcze znajdują się na czołowych miejscach renomowanych zawodów HF.

W naszym kraju zawodami krótkofalarskimi zajmują się duet kluby radiooperatorskie: SPDXC i SPCC-PZK.

Typowa związek na przestrzeni zawodów

Łączność między stacjami w zawodach jest na ogół nader krótka. Chodzi głównie o obowiązujący odbiór wymienianych między stacjami raportów. Typowa oboczność między dwoma stacjami na fonii — w tym przypadku między stacjami w Polsce i w Nowej Zelandii, w zawodach CQ WW DX Contest przypuszczalnie oczekiwać następująco:

Stacja 1 (lechistan): CQ contest Hotel Foxtrot Three Victor, contest.

(Stacja HF3V wywołuje w zawodach)

Stacja 2 (nowozelandzka): Zulu Lima Six Quebec Hotel.

(Stacja wołająca ZL6QH podaje przed chwilą swój herb. Nie zainteresowanie aktualnie więcej żadnej informacji)

Stacja 1: ZL6QH 59 15 (wypowiadane “Zulu Lima Six Quebec Hotel, five nine one five”).

(HF3V potwierdza znak wywoławczy ZL6QH, wysyła doniesienie 59 i humoreska swojej strefy 15 (Stary kontynent Środkowa).)

Stacja 2: Thanks 59 32 (wypowiadane “five nine three two”).

(ZL6QH potwierdza przyjęcie danych od HF3V, wysyła swój doniesienie 59 i żart swojej strefy 32 (Ognisty Pacyfik).)

Stacja 1: Thanks Hotel Foxtrot Three Victor

(HF3V potwierdza dane stacji ZL6QH i nasłuchuje nowych stacji.)

W alfabecie Morse’a używa się odpowiednich, odpowiednio znanych skrótów iżby powiązanie trwała ondulacja gdy najkrócej. Wykwalifikowani zawodnicy mogą obronić “stopa” nad czterech łączności na minutę na telegrafii bądź do ośmiu kontaktów na minutę fonią na przestrzeni szczytu propagacyjnego , używając tej krótkiej wymiany.

Zobacz też

• Znaki wywoławcze używane krótkofalarstwie
• Alfabet fonetyczny

Linki zewnętrzne

• Podział świata krótkofalarskiego na strefy (tzw. CQ ZONE)

Kategoria: Krótkofalarstwo

Schemat działania przemiennika

Przemiennik krótkofalarski K2GXT

.

Przemiennik domorosły - (ang. Repeater) - jest urządzeniem nadawczo-odbiorczym, pracującym w zakresie fal UKF, którego angaż polega na odbiorze słabych sygnałów i ich retransmisji z wyższą mocą bądź wyższym poziomem, co w rezultacie umożliwia znaczne zintensyfikowanie zasięgu radiostacji zainstalowanych w samochodach i radiostacji przenośnych (radiotelefonów).

Przemienniki instalowane są w wysokich miejscach (kominy, szczyty gór). Często tak aby móc wykorzystać z przemiennika trzeba go “rozewrzeć” alias włączyć w sąsiedztwie pomocy sygnału akustycznego o częstotliwości 1750 Hz bądź sygnałem podnośnej CTCSS o częstotliwości (67 - 257 Hz) właściwej na rzecz danego przemiennika. Urządzenia fabryczne przeciętnie są wyposażone w prądnica tonów.

Używane są również przemienniki cyfrowe (ang. Digipeater - od Digital Repeater) służące jak węzły Packet Radio.

Każdy przemiennik posiada swój znak.

Przemienniki analogowe do pracy fonicznej często posiadają znamiennik (herb a swoje miejsce (QTH) nadawane alfabetem Morse’a). U dołu wolno usłuchać znamiennika przemiennika kołobrzeskiego SR1G.

Linki zwewnętrzne

• Wykaz polskich przemienników

Kategoria: KrótkofalarstwoUkryta kategoria: Zalążki artykułów

Typowa radio amatorska

Krótkofalarstwo (ang. ham radiofonia, Amateur Radio - radiowa usługa amatorska) - bakcyl polegające na nawiązywaniu łączności radiowych na wielu pasmach radiowych - od fal długich, na skroś średnie, krótkie i ultrakrótkie aż do mikrofal przez krótkofalowców niedaleko pomocy radiostacji z innymi krótkofalowcami, potwierdzaniu łączności za pomocą karty QSL, uczestnictwie w zawodach krótkofalarskich.

Spis treści

• 1 Historia
• 2 Radioamatorska działalność i praktyka
• 3 Krótkofalarstwo w Polsce i na świecie
• 4 Przypisy
• 5 Linki zewnętrzne

//

Historia

W ciągu swojej historii amatorskie radiofonia włożyło charakterystyczny współpraca w bieg takich nauk, gdy projektowanie, produkcja przemysłowa i usługi socjalne. Ekonomiczne i społeczne korzyści wyniesione z badań operatorów amatorskich radiostacji stworzyły nowe gałęzie przemysłu, spowodowały finansowe oszczędności, przyczyniły się do łączenia narodów i uratowania wielu ludzkich istnień. Urodzenie amatorskiego radia i radia w ogólnym znaczeniu łączą się z eksperymentami Guglielmo Marconiego, jaki między 1895 a 1899 drogą radiową wysłał nowina na drugą stronę kanału La Manche i po trafienie największej rangi nadał audycję przez Ocean atlantycki w 1902. Marconi nie jest jedynym pretendentem do tytułu odkrywcy radia, bowiem niektóre części radia, takie, podczas gdy zwój zostały zaprojektowane przez Nikolę Teslę i Aleksandra Popowa.

W czasie następnych eksperymentów Marconiego (1900-1908) mnogość ludzi na całym świecie zaczęło wykonywać doświadczenie z radiem. Łączności były prowadzone za pomocą Alfabetu Morse’a w pobliżu przyzwyczajenie przerwy generowanej przez radiostacja iskrowy. Ci pierwsi amatorscy radiooperatorzy stworzyli podwaliny współczesnego międzynarodowego i amatorskiego radia.

Po zatonięciu Titanica stało się oczywiste, iż potrzebne są jakieś kodeks regulujące bezprzewodową komunikację. W 1912 roku Zjazd Stanów Zjednoczonych przyjął ustawę radiową, która miała okroić krótkofalowców do długości fal krótszych aniżeli 200 metrów (do góry 1500 kHz). Częstotliwości te w tamtych czasach uniwersalnie były uważane za nieprzydatne i numer hobbystów radiowych w znacznym stopniu spadła.

Między 1927-28 w Waszyngtonie odbyła się Międzynarodowa spotkanie radiotelegraficzna. Na konferencji ustalono, iż radioamatorskimi pasmami będą fale radiowe o długości 80 m, 40 m, 20 m i 10 m. Na domiar tego bandplanu zostały przyjęte przedrostki (tzw. prefiksy) poprzednio znakami wywoławczymi.

W 1961 roku wystartował wiodący prym laicki księżyc OSCAR 1, jaki był pierwszym z cyklu radioamatorskich satelitów konstruowanych na całym świecie.

W 1979 w Genewie, odbyła się Światowa Administracyjna Wywiad Radiowa (WARC). Wśród wielu dyskutowanych tematów na tym spotkaniu zapadła uznanie o przydzieleniu radioamatorom trzech nowych pasm 30 m, 17 m i 12 m.

W latach 80. XX wieku krótkofalowcy stworzyli układ automatycznego przekazu i radiową transmisję cyfrowych pakietów zwaną Packet Radiofonia. Ów skomputeryzowany ustrój z powodzeniem został użyty do przekazywania komunikatów w czasie katastrof.

Do 2003 radioamatorzy-krótkofalowcy ubiegający się o licencje nadawców (na częstotliwościach pod 30 MHz) musieli w czasie egzaminów unaocznić się znajomością nadawania i odbioru znaków alfabetu Morse’a. Światowa Wywiad Radiokomunikacyjna (WRC) na spotkaniu w Genewie w 2003 ogłosiła, iż wiedza telegrafii nie jest aktualnie wymagana do otrzymania uprawnień licencji radiooperatora w służbie amatorskiej. Oznacza to, iż organy piszczałkowe państwowe wydające zezwolenia nie są aktualnie zobowiązane do wymagania znajomości alfabetu Morse’a toż gdy to historia się w wielu krajach, dalej mogą to czynić.

Według definicji ITU krótkofalarstwo jest służbą radiokomunikacyjną mającą na celu samodzielna nauka, wzajemną związek i szkoła wyższa techniczne, amatorów z licencjami, zainteresowanych techniką radiową jeno na rzecz celów osobistych bez korzyści materialnych.

Radioamatorska działalność i praktyka

Krótkofalowiec niedaleko pracy

Krótkofalowcy lubią osobistą, dwukierunkową komunikację z przyjaciółmi, członkami rodzin i w drobny mak obcymi ludźmi, którzy również muszą być licencjonowanymi nadawcami. Wspierają populacja zapewniając powiązanie w nagłych wypadkach, w ciągu katastrof i klęsk żywiołowych.

Do wzajemnej komunikacji, amatorzy wykorzystują transceivery fabryczne gdy i konstrukcji własnej. Do nawiązania łączności służy parę rodzajów modulacji fali radiowej. Przesyłanie głosu nadawcy potrzebnego do nawiązania łączności odbywa się za pośrednictwem różnych typów emisji. Jedną z nich jest modulacja częstotliwości (FM). Oferuje wysoką forma dźwiękowy na rzecz lokalnych operatorów, dokąd znak radiofoniczny jest możny. Innym typem emisji jest pojedyncza tasiemka boczna (SSB). Charakteryzuje się niezawodnością chociażby w tamtym czasie, podczas gdy znak jest mizerny. Nadawanie SSB zajmuje mniejszą wielkość pasma i umożliwia pracę większej ilości krótkofalowców w danym zakresie częstotliwości. Mało tego głosowego przesyłania informacji krótkofalowcy w dalszym ciągu komunikują się korzystając z telegrafii CW. Na rzecz ułatwienia pracy został stworzony żargon krótkofalarski i kod komputerowy Q. Wielką zaletą porozumiewania się znakami Morse’a jest odległy rozciągłość osiąganych łączności. Niedaleko dobrych warunkach propagacyjnych wolno wiązać się z amatorami z całego świata i w ów podejście “przelecieć QSO” (doprowadzić do końca związek) z egzotycznymi stacjami. Kolejną płaszczyzną komunikacji radiowej są emisje cyfrowe, między innymi PSK31, SSTV, Packet Radio.

Nawiązanie łączności odbywa się wedle precyzyjnie określonych reguł. Znalezienie rozmówcy rozpoczyna się przez wywołanie ogólne czy też wywołanie określonego znaku. Po wymianie raportów o słyszalności swojego rozmówcy, siły sygnału a informacji o pogodzie przechodzi się do ludźnej ustalenia na swobodnie wybrany sprawa z wyjątkiem drażliwych. Na pasmach amatorskich obowiązuje artykuł wiary nie rozmawania na tematy polityczne i religijne tudzież obszar kulturowy osobista. Przedtem zakończeniem konwersacji krótkofalowcy proszą o spedycja karty QSL w charakterze potwierdzenia nawiązanej łączności.

Krótkofalarstwo w Polsce i na świecie

Początki zorganizowanego krótkofalarstwa w Polsce zaczynają się od 1924 r. gdy pojawiły się pierwsze danie zarejestrowane kluby radiowe, zaś ukazały się pierwsze danie pisma radioamatorskie takie podczas gdy: Radio-Amator a miesięcznik „Radio-Ruch”. W roku 1924 zmieniono również ustawę z dnia 27 maja 1919 r. o poczcie, telegrafie i telefonie, dopuszczając zakładanie i uzus na podstawie odpowiednich zezwoleń – prywatnych odbiorczych stacji radiotelegraficznych zaś radiotelefonicznych. 1 stycznia 1929 r. ukazał się największej rangi kawał Krótkofalowca Polskiego, jaki z przerwami spowodowanymi wydarzeniami historycznymi przetrwał do dziś jak miesięcznik Radioelektronik. Organizacją powstałą w lutym 1930 r. reprezentującą polskie krótkofalarstwo był teraźniejszy Krajowy Powinowactwo Krótkofalowców. Wobec kres lat trzydziestych z narastającą groźbą najazdu hitlerowskiego, krótkofalowcy skupieni w PZK kładli masywny ścisk na manipulacja krótkofalowców zaś ich sprzętu i umiejętności do celów obronnych. Na nieszczęście, net łączności amatorskiej przygotowana na casus wojny przez PZK została zburzona na następstwo wydania zarządzenia Ministerstwa Poczt i Telegrafów w 1939 r. nakazującego rozmontowanie stacji i restytucja zezwoleń. Po wojnie w wyniku prowadzonych starań, w maju 1947 r. odbył się ogólnopolski zlot delegatów klubów krótkofalowców, i została usankcjonowana przez władze aktywność PZK. Krótkofalowcy w Polsce używają znaków wywoławczych zaczynających się od liter prefiksów: HF, SN, SO, SP, SQ, SR, SR, 3Z. Na świecie jest nad 4 miliony krótkofalowców. Najwięcej z nich jest w Japonii, USA, Niemczech. W Polsce jest dookoła 10 000 krótkofalowców, w tym ok. 3000 zrzeszonych w PZK.

Przypisy

1. ↑ Program w Radiu Opole o pracy krótkofalowców w czasie “powodzi stulecia”.

Linki zewnętrzne

Zobacz galerię na Wikimedia Commons:
Krótkofalarstwo

• Polski Podobieństwo Krótkofalowców
• Strona poświęcona łączności kryzysowej
• Prawie wsio o krótkofalarstwie - na rzecz początkujących

Kategoria: KrótkofalarstwoUkryta kategoria: Artykuły wymagające uzupełnienia źródeł

Spis treści

• 1 Historia
• 2 Teorie
• 3 Linki zewnętrzne
• 4 Przypisy

//

Historia

Echo to po trafienie wiodący prym zaobserwowane zostało w roku 1927 przez inżyniera radiotechnika Jorgena Halsa w czasie jego pracy mimo Oslo w Norwegii. Hals zaobserwował niespodziewane drugie rezonans radiowe ze znacznym opóźnieniem po zakończeniu podstawowego echa.

Nie mogąc wydedukować tego fenomenu Hals w listowie napisanym do norweskiego fizyka Carla Størmera poprosił go o wsparcie. Do obu naukowców dołączył następujący fizyk Balthasar van der Pol. Wszyscy przez nieco lat badali to zjawa pomimo tego nie zdołali odkryć wytłumaczenia. Powodem było to, iż era opóźnienia echa zmienia się dramatycznie. Jednym z ustaleń było to, iż chyba że rezonans jest odbiciem od jakiegoś regionu atmosfery ziemskiej bądź od jakiegoś ciała w kosmosie (na przypadek Księżyca) epoka opóźnienia echa byłby dający się przewidzieć .

Teorie

Niektórzy wierzą, iż to funkcjonowanie zorzy polarnej, która pojawia się w następstwie burzy słonecznej jest źródłem LDE. Inni wierzą, iż to jonosfera jest źródłem tego zjawiska. W najwyższym stopniu popularną obiegową teorią jest to, iż sygnały radiowe są łapane w pułapkę między dwoma zjonizowanymi warstwami w atmosferze ziemskiej i kierowane mnóstwo lanie około Ziemi, aż przenikną przez dziurę w jej dolnej warstwie. Coraz inni wierzą, iż LDE to podwójne wyraz EME (EMEME), to znaczy iż znak zwierciadlany od Księżyca wracający na Ziemię jest przez nią lustrzany z powrotem do Księżyca i zwierciadlany raz jeszcze przez Satelita wraca na Ziemię. Nieliczna gromada wierzy, iż sygnały LDE to przesył pochodząca z sondy Bracewell, wytworu “obcych” próbujących porozumieć się z nami na skroś odbijanie naszych własnych sygnałów.

Linki zewnętrzne

• Discussion on Long Delayed Echos
• About “ghost echoes” and the “Radiofonia Flying Saucer” effect

Przypisy

1. ↑ ARRL, Radio Ghosts by WA1LOU, Long-Delayed Echos Again
2. ↑ V. Grassmann, Long-delayed radiofonia echoes, Observations and interpretations, VHF Communications vol 2, pp. 109-116, 1993.
3. ↑ ARRL, Radio Ghosts by WA1LOU, Long-Delayed Echos Again

Kategoria: Krótkofalarstwo

Raport składa się z 2 czy też 3 cyfr (RS czy też RST ewentualnie RSM)

• R - zrozumiałość znaków

1. - nieczytelny
2. - periodycznie czytelny
3. - możliwy do czytania z trudem
4. - możliwy do czytania bez trudności
5. - akuratnie czytelny

• S - intensywność sygnału

1. - zaledwie słyszalny sygnał
2. - niezmiernie rachityczny sygnał
3. - rachityczny sygnał
4. - satysfakcjonujący sygnał
5. - wystarczająco zdolny sygnał
6. - zdolny sygnał
7. - zwykle możny sygnał
8. - wybitnie potężny sygnał
9. - niezmiernie potężny sygnał

• T - ton

1. - zachrypły dźwięk prądu zmiennego u dołu 50 Hz
2. - brzmienie prądu zmiennego do 150 Hz
3. - niedużo melodyjny dźwięk prądu zmiennego
4. - harmonijny brzmienie prądu zmiennego
5. - dźwięk prądu stałego niezachwianie modulowany napięciem zmiennym
6. - dźwięk prądu stałego niedużo modulowany napięciem zmiennym
7. - brzmienie prądu stałego z lekkim przydźwiękiem prądy zmiennego
8. - zdolny brzmienie prądu stałego
9. - niezwykle wyraźny dźwięk prądu stałego

Niedaleko emisji fonicznej w zastępstwie T podaje się M

• M - postać modulacji

1. - modulacja do nogi nie zrozumiała
2. - zła modulacja
3. - niewielka postać modulacji
4. - modulacja miernej jakości
5. - włości modulacja

Dodatkowe oznaczenia:

• X - znaki o tonie stabilnym podobnym do tonu układów stabilizowanych kwarcem
• K - kliksy (trzaski) w sąsiedztwie kluczowaniu
• C - chirp (piukanie) w sąsiedztwie kluczowaniu

Kategoria: Krótkofalarstwo

Ten profil fal przeciętnemu człowiekowi kojarzy się w największym stopniu (przez co potocznie bywa błędnie utożsamiany na wyłączność) z radiofonią UKF.

Spis treści

• 1 Nazwa
• 2 Zastosowanie
• 3 Radio, utożsamianie i błędy w nazewnictwie
• 4 Przypowieść zastosowania
• 5 Zobacz też

//

Nazwa

Rodzime przydawka to skrót od nazwy “Ultra Krótkie Fale“. W użyciu są także nazwy pełne: fale ultrakrótkie ewentualnie fale metrowe. Nazwy te odnoszą się do długości fal z tego zakresu. Odpowiednikiem w języku angielskim jest VHF – skrót od nazwy Very High Frequency (”bardzo wysoka częstotliwość“), która to określenie opisuje ich częstotliwość.

Zastosowanie

Z uwagi na propagację jonosferyczną fale ultrakrótkie używane są przede wszystkim do łączności na mniejsze odległości. W tym zakresie działają tv naziemna, radio, internet pagerowa a różne systemy łączności lokalnej - np. w lotnictwie, policji, innych służbach, radiu taksówka i wielu innych. Na częstotliwościach 50-52 MHz i 144-146 MHz znajdują się pasma przeznaczone na rzecz krótkofalowców.

Radio, utożsamianie i błędy w nazewnictwie

Obecnie w Europie i większości państw świata radiofonie korzystają z pasma UKF nadając programy w zakresie częstotliwości 87,5-108 MHz (tzw. pas CCIR bądź pas górne), w Japonii radio UKF wykorzystuje pas 76-92 MHz, w dawnych państwach socjalistycznych (abstrahując od NRD i Jugosławią) przez kilkadziesiąt lat (od wokół połowy lat 60. do mniej więcej końca XX w.) z drugiej ręki był charakter 65,5-74 MHz (tzw. pas OIRT albo pręga dolne; w zakresie pasma górnego zostały umieszczone kanały telewizyjne nr 4 i 5).

Na podstawie międzynarodowych ustaleń w radiofonii na falach ultrakrótkich wykorzystuje się transmisję z modulacją częstotliwości (FM), tudzież na falach długich, średnich i krótkich – z modulacją amplitudy (AM). W wielu krajach, przede wszystkim tych, w których radio mało tego UKF nadaje tylko na falach średnich, na rzecz zakresu ultrakrótkofalowego uniwersalnie używane jest określnik FM, w charakterze odwrotność AM określającego fale średnie. Określnik to jest lecz nieprawidłowe, gdyż opisuje ono podejście transmisji (praktyczny w różnych zakresach fal) a nie tenże sam profil fal (prążek). Na nieszczęście, zdobył on sobie wielce dużą moda, zapewne poniżej wpływem kultury amerykańskiej.

Przypowieść zastosowania

Pierwsze stałe transmisje na zakresie UKF miały obszar w latach 30. XX wieku i były związane z wprowadzeniem telewizji. Od lat 50. i 60. następuje gromadny bieg radiofonii UKF, przede wszystkim w krajach rozwiniętych i krajach bloku sowieckiego, choć w Australii i Nowej Zelandii pierwsze danie licencje na transmisję w tym zakresie zaczęto publikować nie wcześniej w latach 80. W Polsce pierwszą stacją nadającą na UKF-ie była przedwojenna Eksperymentalna Przystanek Telewizyjna. 1 października 1954 roku uruchomiono pierwszą polską stację radiofoniczną UKF – mieściła się płeć piękna w Warszawie i nadawała na częstotliwości 97,6 MHz.

Zobacz też

• modulacja częstotliwości (FM)
• modulacja amplitudy (AM)

p • d • e
Widmo elektromagnetyczne

Gamma • Roentgena • Ultrafiolet • Widzialne • Podczerwień • Mikrofale • Radiowe

Widmo optyczne:

Fiolet • Lazur • Baks • Żółty • Oranż • Czerwony

Pasmo mikrofalowe:

Pasmo W • Pasek V • Pas K: Pas Ka, Pas Ku • Pręga X • Prążek C • Pręga S • Pasek L

Pasmo radiowe:

EHF • SHF • UHF • VHF • HF • MF • LF • VLF • ULF • SLF • ELF

Kategorie: Krótkofalarstwo • Blask elektromagnetyczneUkryta kategoria: Artykuły wymagające uzupełnienia źródeł