Krótkofalarstwo (ang. ham radiofonia, Amateur Radio - radiowa usługa amatorska) - bakcyl polegające na nawiązywaniu łączności radiowych na wielu pasmach radiowych - od fal długich, na skroś średnie, krótkie i ultrakrótkie aż do mikrofal przez krótkofalowców niedaleko pomocy radiostacji z innymi krótkofalowcami, potwierdzaniu łączności za pomocą karty QSL, uczestnictwie w zawodach krótkofalarskich.
Spis treści
- 1 Historia
- 2 Radioamatorska działalność i praktyka
- 3 Krótkofalarstwo w Polsce i na świecie
- 4 Przypisy
- 5 Linki zewnętrzne
//
Historia
W ciągu swojej historii amatorskie radiofonia włożyło charakterystyczny współpraca w bieg takich nauk, gdy projektowanie, produkcja przemysłowa i usługi socjalne. Ekonomiczne i społeczne korzyści wyniesione z badań operatorów amatorskich radiostacji stworzyły nowe gałęzie przemysłu, spowodowały finansowe oszczędności, przyczyniły się do łączenia narodów i uratowania wielu ludzkich istnień. Urodzenie amatorskiego radia i radia w ogólnym znaczeniu łączą się z eksperymentami Guglielmo Marconiego, jaki między 1895 a 1899 drogą radiową wysłał nowina na drugą stronę kanału La Manche i po trafienie największej rangi nadał audycję przez Ocean atlantycki w 1902. Marconi nie jest jedynym pretendentem do tytułu odkrywcy radia, bowiem niektóre części radia, takie, podczas gdy zwój zostały zaprojektowane przez Nikolę Teslę i Aleksandra Popowa.
W czasie następnych eksperymentów Marconiego (1900-1908) mnogość ludzi na całym świecie zaczęło wykonywać doświadczenie z radiem. Łączności były prowadzone za pomocą Alfabetu Morse’a w pobliżu przyzwyczajenie przerwy generowanej przez radiostacja iskrowy. Ci pierwsi amatorscy radiooperatorzy stworzyli podwaliny współczesnego międzynarodowego i amatorskiego radia.
Po zatonięciu Titanica stało się oczywiste, iż potrzebne są jakieś kodeks regulujące bezprzewodową komunikację. W 1912 roku Zjazd Stanów Zjednoczonych przyjął ustawę radiową, która miała okroić krótkofalowców do długości fal krótszych aniżeli 200 metrów (do góry 1500 kHz). Częstotliwości te w tamtych czasach uniwersalnie były uważane za nieprzydatne i numer hobbystów radiowych w znacznym stopniu spadła.
Między 1927-28 w Waszyngtonie odbyła się Międzynarodowa spotkanie radiotelegraficzna. Na konferencji ustalono, iż radioamatorskimi pasmami będą fale radiowe o długości 80 m, 40 m, 20 m i 10 m. Na domiar tego bandplanu zostały przyjęte przedrostki (tzw. prefiksy) poprzednio znakami wywoławczymi.
W 1961 roku wystartował wiodący prym laicki księżyc OSCAR 1, jaki był pierwszym z cyklu radioamatorskich satelitów konstruowanych na całym świecie.
W 1979 w Genewie, odbyła się Światowa Administracyjna Wywiad Radiowa (WARC). Wśród wielu dyskutowanych tematów na tym spotkaniu zapadła uznanie o przydzieleniu radioamatorom trzech nowych pasm 30 m, 17 m i 12 m.
W latach 80. XX wieku krótkofalowcy stworzyli układ automatycznego przekazu i radiową transmisję cyfrowych pakietów zwaną Packet Radiofonia. Ów skomputeryzowany ustrój z powodzeniem został użyty do przekazywania komunikatów w czasie katastrof.
Do 2003 radioamatorzy-krótkofalowcy ubiegający się o licencje nadawców (na częstotliwościach pod 30 MHz) musieli w czasie egzaminów unaocznić się znajomością nadawania i odbioru znaków alfabetu Morse’a. Światowa Wywiad Radiokomunikacyjna (WRC) na spotkaniu w Genewie w 2003 ogłosiła, iż wiedza telegrafii nie jest aktualnie wymagana do otrzymania uprawnień licencji radiooperatora w służbie amatorskiej. Oznacza to, iż organy piszczałkowe państwowe wydające zezwolenia nie są aktualnie zobowiązane do wymagania znajomości alfabetu Morse’a toż gdy to historia się w wielu krajach, dalej mogą to czynić.
Według definicji ITU krótkofalarstwo jest służbą radiokomunikacyjną mającą na celu samodzielna nauka, wzajemną związek i szkoła wyższa techniczne, amatorów z licencjami, zainteresowanych techniką radiową jeno na rzecz celów osobistych bez korzyści materialnych.
Radioamatorska działalność i praktyka
Krótkofalowiec niedaleko pracy
Krótkofalowcy lubią osobistą, dwukierunkową komunikację z przyjaciółmi, członkami rodzin i w drobny mak obcymi ludźmi, którzy również muszą być licencjonowanymi nadawcami. Wspierają populacja zapewniając powiązanie w nagłych wypadkach, w ciągu katastrof i klęsk żywiołowych.
Do wzajemnej komunikacji, amatorzy wykorzystują transceivery fabryczne gdy i konstrukcji własnej. Do nawiązania łączności służy parę rodzajów modulacji fali radiowej. Przesyłanie głosu nadawcy potrzebnego do nawiązania łączności odbywa się za pośrednictwem różnych typów emisji. Jedną z nich jest modulacja częstotliwości (FM). Oferuje wysoką forma dźwiękowy na rzecz lokalnych operatorów, dokąd znak radiofoniczny jest możny. Innym typem emisji jest pojedyncza tasiemka boczna (SSB). Charakteryzuje się niezawodnością chociażby w tamtym czasie, podczas gdy znak jest mizerny. Nadawanie SSB zajmuje mniejszą wielkość pasma i umożliwia pracę większej ilości krótkofalowców w danym zakresie częstotliwości. Mało tego głosowego przesyłania informacji krótkofalowcy w dalszym ciągu komunikują się korzystając z telegrafii CW. Na rzecz ułatwienia pracy został stworzony żargon krótkofalarski i kod komputerowy Q. Wielką zaletą porozumiewania się znakami Morse’a jest odległy rozciągłość osiąganych łączności. Niedaleko dobrych warunkach propagacyjnych wolno wiązać się z amatorami z całego świata i w ów podejście “przelecieć QSO” (doprowadzić do końca związek) z egzotycznymi stacjami. Kolejną płaszczyzną komunikacji radiowej są emisje cyfrowe, między innymi PSK31, SSTV, Packet Radio.
Nawiązanie łączności odbywa się wedle precyzyjnie określonych reguł. Znalezienie rozmówcy rozpoczyna się przez wywołanie ogólne czy też wywołanie określonego znaku. Po wymianie raportów o słyszalności swojego rozmówcy, siły sygnału a informacji o pogodzie przechodzi się do ludźnej ustalenia na swobodnie wybrany sprawa z wyjątkiem drażliwych. Na pasmach amatorskich obowiązuje artykuł wiary nie rozmawania na tematy polityczne i religijne tudzież obszar kulturowy osobista. Przedtem zakończeniem konwersacji krótkofalowcy proszą o spedycja karty QSL w charakterze potwierdzenia nawiązanej łączności.
Krótkofalarstwo w Polsce i na świecie
Początki zorganizowanego krótkofalarstwa w Polsce zaczynają się od 1924 r. gdy pojawiły się pierwsze danie zarejestrowane kluby radiowe, zaś ukazały się pierwsze danie pisma radioamatorskie takie podczas gdy: Radio-Amator a miesięcznik „Radio-Ruch”. W roku 1924 zmieniono również ustawę z dnia 27 maja 1919 r. o poczcie, telegrafie i telefonie, dopuszczając zakładanie i uzus na podstawie odpowiednich zezwoleń – prywatnych odbiorczych stacji radiotelegraficznych zaś radiotelefonicznych. 1 stycznia 1929 r. ukazał się największej rangi kawał Krótkofalowca Polskiego, jaki z przerwami spowodowanymi wydarzeniami historycznymi przetrwał do dziś jak miesięcznik Radioelektronik. Organizacją powstałą w lutym 1930 r. reprezentującą polskie krótkofalarstwo był teraźniejszy Krajowy Powinowactwo Krótkofalowców. Wobec kres lat trzydziestych z narastającą groźbą najazdu hitlerowskiego, krótkofalowcy skupieni w PZK kładli masywny ścisk na manipulacja krótkofalowców zaś ich sprzętu i umiejętności do celów obronnych. Na nieszczęście, net łączności amatorskiej przygotowana na casus wojny przez PZK została zburzona na następstwo wydania zarządzenia Ministerstwa Poczt i Telegrafów w 1939 r. nakazującego rozmontowanie stacji i restytucja zezwoleń. Po wojnie w wyniku prowadzonych starań, w maju 1947 r. odbył się ogólnopolski zlot delegatów klubów krótkofalowców, i została usankcjonowana przez władze aktywność PZK. Krótkofalowcy w Polsce używają znaków wywoławczych zaczynających się od liter prefiksów: HF, SN, SO, SP, SQ, SR, SR, 3Z. Na świecie jest nad 4 miliony krótkofalowców. Najwięcej z nich jest w Japonii, USA, Niemczech. W Polsce jest dookoła 10 000 krótkofalowców, w tym ok. 3000 zrzeszonych w PZK.
Przypisy
- ↑ Program w Radiu Opole o pracy krótkofalowców w czasie “powodzi stulecia”.
Linki zewnętrzne
Zobacz galerię na Wikimedia Commons:
Krótkofalarstwo
- Polski Podobieństwo Krótkofalowców
- Strona poświęcona łączności kryzysowej
- Prawie wsio o krótkofalarstwie - na rzecz początkujących
Kategoria: KrótkofalarstwoUkryta kategoria: Artykuły wymagające uzupełnienia źródeł